Geplaatst op

Rolien & Marijn

Rolien & Marijn

Rolien Bakker is een krachtige, wijze jonge vrouw die in haar eigen appartementje in Rotterdam woont. Die deelt ze samen met haar parkiet Keiko, die heel goed ‘aanvallluh’ kan zingen.

Marijn Heemskerk is journaliste en tekstschrijver te Amsterdam. Zij woont in haar eigen appartementje met haar kat Miep, die helemaal niet goed kan zingen.

Toen de moeder van Rolien 15 jaar geleden overleed, wist ze nog niet dat ze FAS had. Ze heeft er dus nooit met haar over kunnen praten. Marijn heeft Rolien geholpen met het schrijven van een brief aan haar overleden moeder. Dit is wat Rolien haar moeder zou schrijven, zou haar moeder nog hebben geleefd.

LIEVE MAMMA,

Weet je nog dat we elkaar vroeger kaarten stuurden, toen ik een tijdje bij tante Marja woonde? Jij kon heel mooi schrijven, al kon ik altijd wel precies zien wanneer je dronken was. Ik hield niet echt van schrijven. Nog steeds niet, eigenlijk.

Toch stuur ik je deze brief. Weet je waarom? Omdat tien jaar geleden bij mij FAS werd vastgesteld. Jij was toen al vijf jaar dood. Je hebt het dus nooit geweten. En ik heb je nooit kunnen vertellen wat FAS voor mij betekent. Dat wil ik nu doen.

Maar laat ik vooropstellen dat ik je niets kwalijk neem. Ja, je wist dat je zwanger was. Je wist ook dat alcohol en zware shag niet goed waren voor mij. Toch dronk je door. En rookte je door. Maar ik weet: verslaving is een ziekte. Jij was verdrietig omdat je je vader verloor toen je nog maar vijftien was. En je probeerde het te vergeten met de drank.

Ik weet dat we nooit echt een moeder-dochterband hebben gehad. Daar was je te dronken voor. Toch voelde ik jou altijd heel goed aan. Weet je bijvoorbeeld nog dat je van de trap gevallen was? Iedereen zei: ze was zeker weer stabernakel. Maar jij zei dat je droomde dat je thuis bij opa en oma was, en dat de trap daar natuurlijk ergens anders zat. Weet je, ik geloof dat.

Net zoals ik geloof dat je nog altijd bij me bent. Afgelopen februari ging ik naar een concert van Marco Borsato. Het is al het achtste concert van hem waar ik ben geweest. Weet je waarom ik zo van Marco Borsato hou, mamma? Omdat zijn liedjes mij aan jou doen denken!

Wat dacht je van de volgende tekst? Voor mij voelt het alsof jij dit tegen mij zingt:

Ik waak over jou
En als je me zoekt
Ben ik er altijd
En weet wat je ook zal doen
Dat ik achter je sta

Zou jij dit inderdaad zo zingen tegen mij, mamma?

Laatst ging ik op bezoek bij Rina Sloof. Misschien weet je nog wie dat is. Dat is de maatschappelijk werkster die bij ons kwam tot ik een jaar of drie was. Zij was er als ik thuiskwam uit het medisch kinderdagverblijf. Rina vertelde over vroeger.

Van sommige dingen ben ik wel een beetje geschrokken. Ze had het over sherryflessen die jij verstopte in mijn ledikantje. Dat ze mij een keer met zo’n fles aan m’n mond had gevonden, omdat ik dat van jou had afgekeken. En dat je flessen onder in de volle vuilnisbak verstopte. Je krauwde dan door het vuilnis heen om ze er weer uit te vissen.

Maar ze vertelde ook dat jij heel lief was. Dat je niet goed voor mij kon zorgen, maar dat je wel heel veel van me hield. Dat vond ik fijn om te horen.

En ze zei tegen mij: “Jouw koppie zat er goed op, je wist precies wat je wilde! Dat is je redding geweest.” En dat denk ik ook wel. Want ik ben een van de weinige mensen met FAS die zelfstandig woont. Daar ben ik heel erg trots op. (Tante Marja zegt weleens: “Je moeder zou trots op je zijn.” Is dat ook zo? Ik hoop het.)
Toch vind ik alleen wonen af en toe wel een uitdaging. Je moet zoveel dingen organiseren. Schoonmaken, boodschappen doen, je huur betalen. En als ik dat dan ingewikkeld vind, vraag ik me af: “Ben ik dit, of is dit FAS?” Dat heb ik bij heel veel dingen, trouwens.

En nou ja, als het al moeilijk is om jezelf te begrijpen, moet je nagaan hoe moeilijk het dan is om een ander in te schatten. Ik weet nooit zo goed hoe dat moet. Het is me weleens overkomen dat iemand geld had geleend en dat nooit meer terugbetaalde. Iedereen prent me ook altijd in: laat je niet in met foute vriendjes.
Maar hoe weet je nou of iemand fout is? Voor de zekerheid hou ik maar afstand van iedereen. Daardoor voel ik me af en toe wel een beetje alleen. Pappa is natuurlijk wel mijn steun en toeverlaat, maar hij kan ook niet elke dag zomaar op de stoep staan.

Dus heb ik bij de Vriendendienst Rotterdam een vacature geplaatst voor een maatje. Dit had ik opgeschreven:

Gezellig maatje gezocht voor vrolijke jonge dame
Gezellige, vrolijke jonge dame van 33 jaar (R.) zoekt een maatje om leuke dingen mee te doen. Bijvoorbeeld wandelen, fietsen, of een keertje koffie drinken.
Maar ook uitjes zijn favoriet. Zo wil R. heel graag deze zomer weer eens naar het dolfinarium, want dolfijnen zijn haar lievelingsdieren! Of wat dacht je van een keertje shoppen?
R. heeft een lichte vorm van foetaal alcoholsyndroom (FAS). Hierdoor vindt ze het lastig om vrienden te maken. Ze heeft behoefte aan iemand bij wie ze haar ei kwijt kan. Iemand die haar stimuleert om bijvoorbeeld het huis schoon te maken of klusjes te doen. Kortom: iemand die zich betrokken voelt bij haar wel en wee.
Wat geeft R. je terug? Veel! Ze is heel vrolijk en makkelijk in de omgang. Maatje heeft zeker weten ook een leuke tijd. Benieuwd geworden? Reageer vooral.

En ze hebben iemand voor me gevonden! Vandaag heb ik Jacqueline voor het eerst ontmoet. Ze is heel lief en wil je wel geloven dat ze dierenverzorging heeft gestudeerd? Ze heeft ook een keer met dolfijnen gezwommen. Dus dat dolfinarium zit er wel in.

Jacqueline had niet op een beter moment kunnen komen. Ik kom uit nogal turbulente tijden. De tabakszaak waarin ik werkte, ging failliet. Ik ging bij DHL aan de slag als pakketbezorger. Pappa verhuisde, en mijn lieve valkparkiet Keiko vloog weg (hij is gelukkig – wonder boven wonder – weer terug). Ik ben m’n hele structuur kwijt en daar word ik moe van. Zo moe…

Dat je zo moe wordt, hoort bij FAS, zeggen ze. Vandaag had ik ook nog zo’n ander typisch FAS-momentje. Ik ging met de manager van DHL in gesprek. En midden in het gesprek: poef! Wist ik niet meer waar we het over hadden. Alsof de telefoonverbinding verbroken werd. Onhandig, hoor.

Ik moest daardoor denken aan iets wat Rina vertelde. Ze zei dat je je schuldig voelde om hoe ik was geworden. Dat begrijp ik, mamma. Ik ben ook boos op je geweest, toen ik erachter kwam dat ik FAS had. Maar weet je? Ik heb het je vergeven. Zoals ik al zei: je dronk omdat je niet kon verwerken dat je vader doodging, terwijl je zoveel van hem hield.

Nu ben je in de hemel, terug bij opa. Ik hoop dat je gelukkig bent. Al hoop ik wel dat ze daar geen alcohol hebben.

Heel veel liefs van je dochter,

Rolien

Geplaatst op

Marten & Richard

Marten & Richard

Het leven van Richard Derksen (47) was meer dan turbulent, maar hij worstelde en kwam boven. Lieve man, charmeur, vol humor. Droom: verhuizen naar een mooie plek waar de zon altijd schijnt, ook in zijn hoofd.

Marten Visser (49) is verslaggever bij het Noordhollands Dagblad. Van alle markten thuis. Schuimt het platteland rond Schagen af op zoek naar mooie verhalen en bijzondere mensen.

Richard en Marten zijn leeftijdsgenoten, maar daar houdt de vergelijking qua achtergrond dan ook wel op. Vormen samen een prima match. Lulden ook de lange autoritten van en naar Emmeloord moeiteloos vol. Richard bewondert de gave van Marten om een lijn in zijn levensverhaal te hebben gevonden.

EEN FOUTJE IS SNEL GEMAAKT

In het holst van de nacht komt hij aangefietst. Voorzichtig nu. Voor de oprit naar het huis afstappen. Lopend verder. Op de tenen langs het huis naar achteren, zo stil mogelijk. Zachtjes opent hij de achterdeur. De keuken door en dan de trap naar boven. Hij weet precies welke krakende treden hij over moet slaan. Maar een foutje is snel gemaakt met een paar flessen pils achter de kiezen. Hij maakt geen foutje. Tegen vijf uur ’s nachts laat Richard Derksen zich op zijn bed vallen.

Een paar uur eerder heeft hij dezelfde route in omgekeerde richting afgelegd. Het is haast routine. Twee, drie keer per week sluipt hij na middernacht het huis uit. Pakt zijn fiets en trapt over de pikdonkere polderweg richting Emmeloord. Naar die oudere vent. Die altijd bier in huis heeft. En Tiroler porno. ‘Mag ik met mijn waldhoorn tussen jouw Alpen?’ Dat soort werk.

Een jaar of 13 is hij dan. Nu, een kleine 35 jaar later, kijkt hij erop terug. Wat heeft hem bezield?

Lees verder in het boek Waanzinnige Verhalen

Geplaatst op

Ralf & Ronald

Ralf & Ronald

Ronald Jansen Schipper wil laten zien dat je met FAS heus wel een normaal zelfstandig leven kunt leiden. Hij wil weg van het gezeur en gezever.

Ralf Groothuizen is journalist en schrijver. Samen met Ronald is hij op zoek gegaan naar de juiste woorden om de boodschap van Ronald te verwoorden. Ralf en Ronald zijn twee sportieve kerels die een hoop ouwehoeren en allebei van lekker eten houden. Een wel zo gezonde combinatie. Ze hebben het goed samen. En er is veel wederzijds vertrouwen en het afgelopen jaar is er zelfs een echte vriendschap ontstaan.

NIET DURVEN HOPEN

“Kon je ’t aan hem zien dat hij FAS had?” vroeg mijn vriendin me na mijn eerste kennismaking met Ronald. Iemand die nog nooit bewust met iemand met FAS te maken heeft gehad, gaat allereerst op zoek naar uiterlijke kenmerken.
“Ja hoor, heel goed, hij had z’n oren duidelijk heel laag zitten”, antwoordde ik.

De eerstvolgende ontmoeting liet Ronald een foto van zijn opa zien: een Indonesische man in legerkledij. Ook die man had z’n oren laag zitten, sterker nog: het leken precies de oren van Ronald. Thuis vertelde ik dat ik niet meer zeker wist hoe ik aan Ronald kon zien dat hij FAS had. “Maar wat is het dan?” vroeg ze. “Geen idee”, antwoordde ik. En nu, tijdens het schrijven van dit stuk, heb ik nog steeds geen vastomlijnd idee van wat FAS is. Ik heb wel een idee van hoe een eerdere diagnose ellende had kunnen voorkomen. Hieronder volgt een versnipperde weergave – laten we wat warrig blijven, dat past goed bij FASSERS en bij mijzelf – van een bijzonder contact.

Lees verder in het boek Waanzinnige Verhalen

Geplaatst op

Patrick & Josha

Patrick & Josha

Patrick Jansen is een jongeman met gouden handen, die maken wat zijn ogen zien, bijvoorbeeld prachtige kasten. Hij traint iedere week bij de boogschietclub en doet ook mee aan wedstrijden.

Josha Zwaan is romanschrijver, schrijfdocent en coach. Josha mocht van Patrick mee naar een training van zijn boogschietclub. Dat vond ze nog best lastig. Tussen de uitjes door hebben ze samen hard gewerkt aan het optekenen van het wonderlijke verhaal van Patrick.

ONTPLOFFINGSGEVAAR

Patrick klikt de twee bladen op het middengedeelte van zijn boog en spant de pees. Zijn onwillige vingers zijn minder zeker dan normaal. De gevoelloosheid in zijn vingers door de vrieskou van afgelopen zaterdag is nog niet verdwenen. Ondanks de kou was het een leuke dag, de wedstrijddag. Wat hadden ze gelachen om het teamlid dat van uitputting wartaal begon te praten. Het was ook zwaar, zo’n hele dag een parcours lopen met die zware boog op je rug, de driedimensionale doelen zoeken, pijlen spannen, schieten, pijlen zoeken, verder lopen. Maar hij had genoten. Hij genoot altijd tijdens het boogschieten. Ook bij de training, zoals nu.

Hij wrijft zijn vingers. De koker die nonchalant om zijn middel bungelt, is gevuld met pijlen van verschillend materiaal. Bamboe is zwaarder dan aluminium, daarom schiet bamboe prettiger, vindt hij. De gymzaal is gevuld met het geroezemoes van stemmen van de jongens en meisjes met wie hij traint. Hij stelt zich op in lijn met de anderen en richt zijn boog op de schietschijf tegenover hem aan de andere kant van de zaal. Pijlen zoeven door de lucht.

Lees verder in het boek Waanzinnige Verhalen

Geplaatst op

Patricia & Victoria

Patricia & Victoria

Patricia Lopes kan prachtig schrijven en ook geweldig toneelspelen – een rol aannemen.

Victoria Broens werkt als journalist en copywriter.

Patricia en Victoria hebben samen een theaterdialoog geschreven over de moeizame relatie met de moeder van Patricia. Neemt Patricia het haar moeder kwalijk dat ze FAS heeft?

GESPREK TUSSEN PATRICIA EN HAAR MOEDER – HOE HET ECHT GAAT

1. INTERIEUR – SLAAPKAMER WOONGROEP GORINCHEM, AVOND

PATRICIA (22), zit alleen op haar kamer. Buiten is het donker. Ze draagt een dikke trui en heeft haar armen om haar benen heen gevouwen. Haar telefoon ligt op de armleuning. Ze kijkt ernaar en haalt diep adem. Dan pakt ze hem op en kiest een nummer.

PATRICIA
Hey mam. Hoe is het?

MOEDER
Hi. Ja, wel oké, denk ik.

PATRICIA
Hmm oké. Prima. Enne, nog even over eergisteren hè, wat ik je vertelde…

MOEDER
Ja.

PATRICIA
Over het FAS-project.

MOEDER
Mmm.

PATRICIA
Dat is toch goed?

MOEDER
Luister, ik heb daarover niets tegen jou te zeggen.

PATRICIA
Waarom niet? Ik bedoel, het is toch goed als ik me kan uiten?

MOEDER
Je zet me voor schut, voor al die mensen. Je doet alsof het mijn schuld is dat jij zo ziek bent.

Patricia krijgt een verbeten trekje rond haar mond en haar stem klinkt harder.

PATRICIA
Maar dat is ook wel een beetje zo.

MOEDER
Dat is níet zo.

PATRICIA
Oh nee?

Lees verder in het boek Waanzinnige Verhalen

Geplaatst op

Maikel & Lieke

Maikel & Lieke

Maikel van der Graaff is een lieve en ongevaarlijke hacker, gamer en fantasylezer. Eet veel kaas en verstopt soms wat hij het liefst vergeet.

Lieke van den Krommenacker schrijft en woont aan zee. Dat wil zeggen, in haar hoofd. Ze is tevens begenadigd luchtfietser en crêpebakker. En schrijft voor Dagblad van het Noorden.

Maikel vindt het tof dat Lieke zo geïnteresseerd in hem is. Zelf heeft hij namelijk nooit zo veel zin om iets te doen. Maar samen met Lieke heeft hij juist veel ondernomen. En dat beviel prima. “En ze heeft mijn verhaal ook nog eens mooi opgeschreven.”

DE PACMANKAAS

Dat het onbehoorlijk is om je tanden in een grote ronde Gouda-kaas te zetten, er een stevige hap uit te nemen en het overgebleven stuk over je schouder thuis op een kast te gooien, beseft Maikel niet. Dat hij tegen zijn moeder ontkent dat hij degene is die uit de kaas hapte, is logisch: hij heeft het niet gedaan. Toch?

Maikel weet het niet meer.

Wat hij wel weet, die middag: ik wil kaas, in de koelkast ligt kaas, als ik na het eten meteen de kaas verstop, dan is er niets aan de hand.

Het zijn momenten waarop Maikel nergens over nadenkt. Omdat zijn duizend gedachten tuimelen en nog eens tuimelen en dan overal naartoe schieten.

Lees verder in het boek Waanzinnige Verhalen

Geplaatst op

Jeffrey & Rick

Jeffrey & Rick

Jeffrey Muntenaar is een intelligente, lieve jongen. Hij is goed gezelschap en heeft een sterk karakter.

Rick Berends is filosoof en houdt ervan dat te bevragen wat vaak als vanzelfsprekend wordt gezien. “Dat is waar voor mij de Waanzinnige Verhalen over gaan.”

Hoewel hun levensverhalen niet méér van elkaar kunnen verschillen, vinden Jeffrey en Rick elkaar in hun manier van kijken naar de wereld (én in lekker eten). Deze kijk is mooi verwoord in het verhaal dat ze samen hebben gemaakt.

FAS, SO WHAT?

“Ik houd niet van rommel.” Jeffrey stapt zijn kamer binnen en ik volg. Het is geen grote kamer, maar hij is functioneel ingericht. Ik zie een keurig opgemaakt bed, een kastje met een grote tv erop en bij het raam een opgeruimd bureau. Pennen in het pennenbakje, papieren, shag en sigarettenschuif in de la daaronder. Het raam kijkt uit op de bakstenen achtertuin van de overburen. Almere Buiten op een vrijdagmiddag in december. Buiten is het grauw, zoals je verwacht bij Almere. Jeffrey en ik zien elkaar voor het eerst sinds de kennismaking in Amsterdam een maand eerder.

“Hoe is het?” vraag ik.
“Ja, wel oké.”
“Ik heb roombroodjes meegebracht.”
“Ah, lekker!”

Jeffrey pakt twee schoteltjes uit zijn kast. Ik eet een roombroodje, Jeffrey drie. Zijn laptop staat opengeklapt op zijn bureau. Op het scherm een Word-document met daarin geen tekst, maar een piramidediagram met woorden erin en pijlen ernaast. ‘Intelligentie’, ‘Emotioneel’, ‘Spiritueel’, lees ik. En ‘Creativiteit’, ‘Reactiviteit’.
Jeffrey ziet me kijken.

Lees verder in het boek Waanzinnige Verhalen

Geplaatst op

Sander & Elton

Sander & Elton

Elton Silva wist ondanks zijn FAS de regie over zijn leven te nemen, met als resultaat een eigen woning, een baan en fijne vrienden.

Sander Koenen is journalist en fotograaf, maar vooral ‘beroepsnieuwsgierigaard’: hij is altijd op zoek naar inspirerende verhalen – en zo nu en dan een boek.

Sander dook met Elton in zijn verleden en samen onderzochten ze het heden, voor een verhaal dat eigenlijk iedereen zou moeten lezen.

OP ZOEK NAAR ORDE

In mijn hoofd gaat alles net iets langzamer dan bij andere mensen. Het is alsof mijn hersenen nog op Windows XP draaien, terwijl de rest van de wereld al werkt met Windows 10. Als ik veel informatie tegelijk moet verwerken, gaat het mis: overload. Ik kan bijvoorbeeld niet naar De Wereld Draait Door kijken. Dat ratelt zo snel dat mijn hoofd vastloopt. Dan zit er maar één ding op: resetten. Weglopen, rust zoeken, opnieuw beginnen. Ik ben iemand die niet graag fouten maakt. Dat mag wel, zeggen mensen tegen me, maar ik wil het niet. Dat is altijd zo geweest. Daarom bouw ik heel veel structuur in mijn leven, ik doe alles op routine. In de winkel zoek ik naar een zakje Conimex-saus door gewoon het hele schap af te gaan, van links naar rechts, van boven naar beneden. Zo breng ik op mijn eigen manier orde in de chaos.

Wereld van lego
Stel dat de hele wereld van lego is. Dan zie ik niet meteen het hele bouwwerk zoals andere mensen, maar alleen de losse blokjes. Ik moet die blokjes sorteren, maat bij maat, kleur bij kleur. Het is net als bij puzzelen, daarbij zoek je ook eerst de hoekjes en randen. Pas als ik overzicht heb over alle onderdelen, kan ik gaan bouwen. Dan klopt mijn wereld weer. Op die manier heb ik mezelf ook leren gitaarspelen. U2 is mijn favoriete band en de 360-gradentour vind ik het mooiste concert. Het nummer With Or Without You heb ik zeker meer dan honderd keer geluisterd. Dat ging dan zo: dvd-speler aan, luisteren, dvd op pauze zetten en dan naspelen op de gitaar. Elke keer zoeken naar de juiste snaar, de juiste toon. Als ik die te pakken had, kon de dvd weer op play. Zo ging ik door, net zolang tot ik het hele nummer kon spelen. Het is voor mij gewoon makkelijker met routines. Mijn dag begint altijd om kwart voor zes met douchen, koffiezetten, brood smeren en even op de bank zitten wakker worden. Om twintig over zeven ben ik op mijn werk, zodat ik rustig kan omkleden voordat ik om kwart voor acht begin. Ik werk vier dagen in de week bij de Yoghurt Barn in Utrecht. Meestal gaat dat heel goed, maar als klanten van alles tegelijk aan me vragen, kunnen de stoppen doorslaan. Ik heb een keer heel hard tegen een klant geroepen: ‘Ja, wat is er nou?’ Dat kan natuurlijk niet. Maar ik weet steeds beter waar mijn grenzen liggen. Ik probeer het vóór te zijn. Eerder rust te pakken, zodat het niet zover komt.

Merry Berry
Ook op mijn werk zie ik alles in onderdelen, in volgordes. We hebben zestien soorten, bijvoorbeeld Brownie Bango, Energy Explosion, Crazy Cookie, Chia Champion en Merry Berry. Merry Berry is aardbeienjam, dan een van de zes smaken yoghurt, frambozensaus, blauwe bessen, frambozen. Als ik dat aan het maken ben, moet je niet ondertussen koffie of thee bestellen. Dat werkt gewoon niet bij mij. Tegenwoordig zeg ik dat gewoon, dan kunnen mensen daar rekening mee houden.
Iedereen kan aan mij zien dat er iets is, maar bijna niemand weet wat FAS is. Ik moet het vaak uitleggen: mijn moeder heeft alcohol gedronken toen ze zwanger was. Daardoor is het misgegaan in de baarmoeder. Als een moeder drinkt, groeit het kindje niet goed. Bij mij zie je dat aan mijn ogen, die staan niet goed. Vroeger op school werd ik daar veel mee gepest. Ik heb ook een afwijking aan mijn linkerarm. Die kan ik niet goed draaien. Maar het ergste zit vanbinnen in mijn hersenen en dat zien de mensen niet. Vroeger wist ik niet wat er met me aan de hand was. Ik heb altijd in gastgezinnen en instellingen gewoond met veel andere kinderen om me heen. Soms ging dat goed, soms ook niet. Eén huis was echt niet goed voor me. Het was er veel te druk, de situatie was onoverzichtelijk. Ik werd boos en ging schreeuwen. Een keer heb ik een stofzuiger van de trap gegooid, zo kwaad was ik. Dan moeten ze je fixeren. Ze zorgen ervoor dat je jezelf en andere mensen geen pijn kunt doen. Ik wilde alleen maar een veilige plek opzoeken, maar zij werkten me tegen de grond. Dat zijn geen leuke dagen.

Juf Evelien
Toen ik elf was, had ik op school een juf: juf Evelien. Zij ontdekte dat ik in de instelling soms hele dagen alleen op mijn kamer zat met de deur op slot. Ze overlegde met haar man Gerrit en vroeg aan hem: ‘Wat vind je ervan om eens kennis te maken met Elton en hem een dagje hierheen te halen?’ Het begon met dagjes, later bleef ik ook logeren. Vanaf dat moment is Evelien zich met mijn leven gaan bemoeien. Ze leerde me omgaan met geld. Ze hielp me mijn grenzen te leren kennen. Door Gerrit en Evelien is er in mijn leven heel veel veranderd. In die tijd had ik elke zes weken een gesprek met een orthopedagoog. Eerst was dat iemand die ik echt niet mocht. In plaats van me te helpen werd ze heel boos. Dat heeft me bang gemaakt voor orthopedagogen. Later kreeg ik een andere. Ik moest vertellen over dingen waar ik het juist liever niet over had. Dat ik niet lekker in mijn vel zat, dat ik slecht sliep en dat ik heel weinig kon hebben. En als je dan continu twaalf anderen om je heen hebt…
Ik was vijftien toen mijn orthopedagoog vertelde: je hebt FAS. Eerst had ik geen idee wat het was. Hij legde het uit en ik schrok heel erg. Ik wilde het niet geloven. Eerst wenste ik dat het de schuld van mijn vader was, want die zag ik toch nooit en mijn moeder wel. Ik wist dat mijn vader alcoholist was, maar dat mijn moeder ook dronk toen ze zwanger was, dat wist ik niet. Maar op een gegeven moment werd ik volwassen. Ik moest accepteren dat het mijn moeder was waardoor ik deze aandoening heb.

Open wond
Met mijn moeder heb ik het nooit over mijn FAS gehad. Voor haar is het onbespreekbaar, het zou haar te veel pijn doen. Ik kan natuurlijk niet in haar hoofd kijken, maar ze voelt zich vast heel schuldig omdat het niet gegaan is zoals het hoort. Inmiddels kan ik accepteren dat ze heeft gedronken. Het is niet meer terug te draaien en daar leg ik me bij neer. Er zal altijd een wond zijn. Maar die wond is nu mooi dicht en ik wil hem niet opnieuw openmaken, want we hebben nu een goede band. With or without you. Ik heb het gevoel dat Bono het zingt voor mijn moeder. And you give yourself away. Ik weet niet waarom ze het deed. I can’t live with or without you. Ik kon vroeger niet bij haar wonen. Nu kan ik soms bij haar zijn, maar vaak ook niet. She’s got me with nothing to win and nothing to lose. Precies zo voel ik me nu. Niets te winnen, niets te verliezen. Zoals het nu gaat, gaat het goed.

Heel lang heb ik gedacht dat mijn toekomst somber zou zijn. Dat ik nooit alleen zou kunnen wonen. Maar sinds kort woon ik op mezelf met vier keer in de week twee uur begeleiding. De rottijd heb ik achter me gelaten. Dat boek sla ik dicht, ik begraaf het in het zand en kijk er niet meer naar om. Als ik het simpel houd in mijn hoofd, kan ik genieten van het leven. Net als iedereen.

Geplaatst op

Cynthia & Shantie

Cynthia & Shantie

Cynthia Lopes is een stralende jongedame die met haar levenslust en energie de dagen altijd weet op te fleuren. Zelfs als het even moeilijk is, slaat ze zich er op een bewonderenswaardige manier doorheen.

Shantie Singh is een schrijfnomade. In de stad struint ze altijd naar dat ene niet-ontdekte verhaal dat meer aandacht verdient.

Samen zijn ze twee verhalenvertellers uit Rotterdam en gefascineerd door de liefde. Iets wat Cynthia maar al te graag wil ontdekken.

VERLIEFD OP DE LIEFDE

Ik loop door de Koopgoot in Rotterdam. Winkels glijden voorbij. Kleuren, woorden, borden proberen mijn aandacht te trekken. Maar ik ben niet af te leiden. Dit keer niet. Om me heen bewegen wandelaars zich rustig voort. Mijn tempo ligt hoger. Links en rechts haal ik ze in. Mijn missie is te belangrijk. Ik weet wat ik wil en kan niet wachten om het aan te schaffen. Een witte mok met rode hartjes om mijn ochtenden mee te beginnen. Niet omdat ik verslaafd ben aan thee of koffie. Wel omdat ik verliefd ben op de liefde. En dat terwijl ik niet weet wat liefde is.

Ik minder vaart als ik de zaak met posters, kaarten en gave prulletjes nader. Ik sta stil om de etalage te bekijken. Maar in plaats van posters en voorwerpen zie ik iets anders wat mijn aandacht trekt. In de weerspiegeling van het glas zie ik voorbijgangers lopen. Oude mannen, jonge vrouwen, kindertjes rennend bij de bewegende fonteinstralen. Maar dat is niet wat mijn hart sneller doet kloppen.

Lees verder in het boek Waanzinnige Verhalen

Geplaatst op

Jeroen & Andras

Jeroen & Andras

Andras Wimmer houdt van hiphop en maakt graag beats. Hij wil de wereld kennis laten maken met de onbegrepen werkelijkheid. Andras heeft ook al een artiestennaam: Black Rood.

Jeroen Gaarthuis (aka Moos) is rapper, treedt regelmatig op en vertelt met zijn muziek verhalen die iedereen verbindt.

Moos nam Andras mee naar zijn studio. Met een prachtig resultaat dat je hier beneden kunt horen.

ORANJE MUUR – BLACK-ROOD (MET MOOS

Couplet 1 Andras
De dagen lijken langer te zijn.
Vaak voel ik een dieper verlangen in mij.
Een constante strijd met mijn gedachten.
Vlucht ik weg van hier of blijf ik wachten?

Op de vragen die jij stelt waar ik geen antwoord op kan geven,
want het antwoord dat ik geef, wordt meestal niet begrepen.
En bovendien geeft dat geen hoop of iets.

Dus als je aan mij vraagt.. .. wat mij bevredigd.
Kan ik jou daar geen eens antwoord op geven.
Dan keer ik m’n rug naar het heden toe.
Laat het verleden toe, maar met wat ik doe heb ik vrede.

Tekenend voor de houding die ik toon, van hoe ik mezelf verdedig.
Positieve strijd als ik weet waar ik voor kan leven
tot dat de bom barst en ik FAStloop.
Vast ook door het fenomeen ..Ja Fast! Ja Fuck! Ja.

2x Refrein
De regen daalt neer op mij.
De lucht boven mij is grauw.
Ik wijk af van de rest of de rest ontwijkt mij, maar
ik blijf mezelf trouw.

Couplet 2
Ik wacht tot de mist is verdwenen.
Tot de lucht boven mij blauw is.
Tot mijn ogen weer ver willen reiken.
& ik kan zien wat ik altijd heb gemist.

Want liefde doet kwaad. Liefde doet goed.
Liefde geeft haat. Liefde geeft moed.
Liefde laat je voor lief of voorgoed.
Liefde verlaat je wanneer het niet moet.

2x Refrein
De regen daalt neer op mij.
De lucht boven mij is grauw.
Ik wijk af van de rest of de rest ontwijkt mij, maar
ik blijf mezelf trouw.

Couplet 3 Andras
Ik zit voor het raam en ik kijk in de verte.
Maar stil blijven zitten, dat helpt mij niet verder.
Bij de oranje muur die ik zie.
Telkens als ik wakker wordt. Om het uur in verdriet.

Het is een tweestrijd tussen m’n hoofd en geest.
Wat als ik die keuze had gemaakt, dat ik er niet meer was geweest.
Dat waren de gedachten van toen, maar dat is geweest.
Het is een race tegen de klok die volgt.

Ik ben boos op mijn biologische moeder.
Dat is mijn gevoel omdat zij mij niet voor drank kon behoeden.
Ze was bang toen ze mij kreeg is mijn vermoeden.
Mijn moeder!

Ik wil haar niet neer zetten als een kwaad persoon.
Maar door haar werd ik een kwaad persoon.
Ik ben boos op haar maar dat betekent niet dat ik niet van haar hou.
De allerlaatste vraag die ik stel is… lijk ik op jou!?

4x Refrein
De regen daalt neer op mij.
De lucht boven mij is grauw.
Ik wijk af van de rest of de rest ontwijkt mij, maar
ik blijf mezelf trouw.