Geplaatst op

DEBBY & PASCAL

DEBBY & PASCAL

Andras Wimmer houdt van hiphop en maakt graag beats. Hij wil de wereld kennis laten maken met de onbegrepen werkelijkheid. Andras heeft ook al een artiestennaam: Black Rood.

Jeroen Gaarthuis (aka Moos) is rapper, treedt regelmatig op en vertelt met zijn muziek verhalen die iedereen verbindt.

Moos nam Andras mee naar zijn studio. Met een prachtig resultaat dat je hier beneden kunt horen.

ORANJE MUUR – BLACK-ROOD (MET MOOS

Couplet 1 Andras
De dagen lijken langer te zijn.
Vaak voel ik een dieper verlangen in mij.
Een constante strijd met mijn gedachten.
Vlucht ik weg van hier of blijf ik wachten?

Op de vragen die jij stelt waar ik geen antwoord op kan geven,
want het antwoord dat ik geef, wordt meestal niet begrepen.
En bovendien geeft dat geen hoop of iets.

Dus als je aan mij vraagt.. .. wat mij bevredigd.
Kan ik jou daar geen eens antwoord op geven.
Dan keer ik m’n rug naar het heden toe.
Laat het verleden toe, maar met wat ik doe heb ik vrede.

Tekenend voor de houding die ik toon, van hoe ik mezelf verdedig.
Positieve strijd als ik weet waar ik voor kan leven
tot dat de bom barst en ik FAStloop.
Vast ook door het fenomeen ..Ja Fast! Ja Fuck! Ja.

2x Refrein
De regen daalt neer op mij.
De lucht boven mij is grauw.
Ik wijk af van de rest of de rest ontwijkt mij, maar
ik blijf mezelf trouw.

Couplet 2
Ik wacht tot de mist is verdwenen.
Tot de lucht boven mij blauw is.
Tot mijn ogen weer ver willen reiken.
& ik kan zien wat ik altijd heb gemist.

Want liefde doet kwaad. Liefde doet goed.
Liefde geeft haat. Liefde geeft moed.
Liefde laat je voor lief of voorgoed.
Liefde verlaat je wanneer het niet moet.

2x Refrein
De regen daalt neer op mij.
De lucht boven mij is grauw.
Ik wijk af van de rest of de rest ontwijkt mij, maar
ik blijf mezelf trouw.

Couplet 3 Andras
Ik zit voor het raam en ik kijk in de verte.
Maar stil blijven zitten, dat helpt mij niet verder.
Bij de oranje muur die ik zie.
Telkens als ik wakker wordt. Om het uur in verdriet.

Het is een tweestrijd tussen m’n hoofd en geest.
Wat als ik die keuze had gemaakt, dat ik er niet meer was geweest.
Dat waren de gedachten van toen, maar dat is geweest.
Het is een race tegen de klok die volgt.

Ik ben boos op mijn biologische moeder.
Dat is mijn gevoel omdat zij mij niet voor drank kon behoeden.
Ze was bang toen ze mij kreeg is mijn vermoeden.
Mijn moeder!

Ik wil haar niet neer zetten als een kwaad persoon.
Maar door haar werd ik een kwaad persoon.
Ik ben boos op haar maar dat betekent niet dat ik niet van haar hou.
De allerlaatste vraag die ik stel is… lijk ik op jou!?

4x Refrein
De regen daalt neer op mij.
De lucht boven mij is grauw.
Ik wijk af van de rest of de rest ontwijkt mij, maar
ik blijf mezelf trouw.

Geplaatst op

PATRICIA

PATRICIA

Andras Wimmer houdt van hiphop en maakt graag beats. Hij wil de wereld kennis laten maken met de onbegrepen werkelijkheid. Andras heeft ook al een artiestennaam: Black Rood.

Jeroen Gaarthuis (aka Moos) is rapper, treedt regelmatig op en vertelt met zijn muziek verhalen die iedereen verbindt.

Moos nam Andras mee naar zijn studio. Met een prachtig resultaat dat je hier beneden kunt horen.

ORANJE MUUR – BLACK-ROOD (MET MOOS

Couplet 1 Andras
De dagen lijken langer te zijn.
Vaak voel ik een dieper verlangen in mij.
Een constante strijd met mijn gedachten.
Vlucht ik weg van hier of blijf ik wachten?

Op de vragen die jij stelt waar ik geen antwoord op kan geven,
want het antwoord dat ik geef, wordt meestal niet begrepen.
En bovendien geeft dat geen hoop of iets.

Dus als je aan mij vraagt.. .. wat mij bevredigd.
Kan ik jou daar geen eens antwoord op geven.
Dan keer ik m’n rug naar het heden toe.
Laat het verleden toe, maar met wat ik doe heb ik vrede.

Tekenend voor de houding die ik toon, van hoe ik mezelf verdedig.
Positieve strijd als ik weet waar ik voor kan leven
tot dat de bom barst en ik FAStloop.
Vast ook door het fenomeen ..Ja Fast! Ja Fuck! Ja.

2x Refrein
De regen daalt neer op mij.
De lucht boven mij is grauw.
Ik wijk af van de rest of de rest ontwijkt mij, maar
ik blijf mezelf trouw.

Couplet 2
Ik wacht tot de mist is verdwenen.
Tot de lucht boven mij blauw is.
Tot mijn ogen weer ver willen reiken.
& ik kan zien wat ik altijd heb gemist.

Want liefde doet kwaad. Liefde doet goed.
Liefde geeft haat. Liefde geeft moed.
Liefde laat je voor lief of voorgoed.
Liefde verlaat je wanneer het niet moet.

2x Refrein
De regen daalt neer op mij.
De lucht boven mij is grauw.
Ik wijk af van de rest of de rest ontwijkt mij, maar
ik blijf mezelf trouw.

Couplet 3 Andras
Ik zit voor het raam en ik kijk in de verte.
Maar stil blijven zitten, dat helpt mij niet verder.
Bij de oranje muur die ik zie.
Telkens als ik wakker wordt. Om het uur in verdriet.

Het is een tweestrijd tussen m’n hoofd en geest.
Wat als ik die keuze had gemaakt, dat ik er niet meer was geweest.
Dat waren de gedachten van toen, maar dat is geweest.
Het is een race tegen de klok die volgt.

Ik ben boos op mijn biologische moeder.
Dat is mijn gevoel omdat zij mij niet voor drank kon behoeden.
Ze was bang toen ze mij kreeg is mijn vermoeden.
Mijn moeder!

Ik wil haar niet neer zetten als een kwaad persoon.
Maar door haar werd ik een kwaad persoon.
Ik ben boos op haar maar dat betekent niet dat ik niet van haar hou.
De allerlaatste vraag die ik stel is… lijk ik op jou!?

4x Refrein
De regen daalt neer op mij.
De lucht boven mij is grauw.
Ik wijk af van de rest of de rest ontwijkt mij, maar
ik blijf mezelf trouw.

Geplaatst op

KARIN & MARIJKE

KARIN & MARIJKE

Door spanningen en onuitgesproken vragen en antwoorden lijken Karin en haar moeder Marijke steeds verder van elkaar af te drijven. Ze wíllen die afstand wel overbruggen, maar weten niet zo goed hoe. Als ze samen zijn gaat er te veel mis, als ze elkaar niet zien is er te veel dat niet gezegd wordt. Ze hopen dat het schrijven van brieven hierbij helpt.

Karin en Marijke zijn begeleid door Liza Neto Gomes de Almeida. In 2017 behaalde Liza de master Youth, Education and Society. Hierna coördineerde ze drie jaar lang het FAS-project. Momenteel werkt Liza als orthopedagoog op een basisschool in Amsterdam.

Tekst en geluid: Liza Neto Gomes de Almeida | Geluid: Lotte van Gaalen

OP PAPIER IS HET ANDERS

’Ik wil graag over FAS praten, maar dat ligt gevoelig. We hebben nog geen mooie middenweg gevonden. Als je brieven schrijft dan praat je anders. Je vertelt anders.’
-Karin

Dit jaar ben ik een postbode. Een postbode deluxe. Een postbode die bij je aan tafel komt zitten, kijkt hoe je de brief openvouwt, je alles voor laat lezen, en er dan een uur met je over doorpraat. Ik heb maar twee bezorgadressen: Marijke, en haar dochter Karin. Ze schrijven brieven aan elkaar. Over vroeger, toen de moeder dronk terwijl de dochter nog in haar buik zat. Over de gevolgen die dat heeft gehad: blijvende hersenbeschadiging. Over schuldgevoel, schaamte, nóg meer drinken. Rollen die vervaagden, omdraaiden. Over nu.

Een van de eerste dingen die ik tegen Marijke zei was dat ik het zo goed vond dat ze meedoet, en dapper. ‘Hoezo?’ vroeg ze. Zó fel dat ik er een beetje van schrok. Ze vond het moeilijk – ja, en confronterend – ja. ‘Maar dat maakt niet uit’, zei ze, het was niet noemenswaardig. Alsof het ging om een reflectie-opdracht voor school of het doen van belastingaangifte; iets rottigs waar je niet aan kan ontkomen. Alsof het moest, van iemand, van haarzelf.

Hoe meer ik vraag, hoe meer het me opvalt hoe open Marijke is, hoe ze zich in al haar schuldgevoel en schaamte in één klap laat zien. Als een soort open wond. En ze leek niet te wachten tot er een korstje op zat, of misschien ging ze er allang vanuit dat dat er nooit ging komen. Ik zag ondertussen hoe de gedachten aan vroeger wrongen, pijn deden. Een niet echt te verhelpen of te verzachten pijn, en ik wist niet zo goed wat ik daarmee moest. ‘Het enige dat ik kan doen is proberen nú eerlijk te zijn, nu alles te vertellen,’ zei Marijke zelf. En dat leek me op z’n minst een heel goed startpunt van dit project.

Marijke en Karin hadden besloten om elkaar tegelijk hun eerste brief te schrijven, zonder te weten wat de ander zou schrijven. Zonder inmenging van mij. Dat vond ik prima; dan konden we allemaal eerst maar eens zien wat eruit kwam.

fragment brief MOEDER

Lieve Pipo (red: koosnaampje van Marijke voor Karin),

Jeetje, wat is dit lastig! Waar zal ik eens beginnen. Bij het belangrijkste denk ik dan maar: Het spijt me.

Het spijt me dat ik gedronken heb tijdens mijn zwangerschappen en dat ik jullie daardoor beschadigd heb in plaats van beschermd.

Het spijt me dat ik je zo vaak heb laten voelen dat je niet op me kan rekenen.

Ik zou zo graag terug willen in de tijd om er wél 24/7 voor jullie te zijn. Maar vooral om jullie gezond op de wereld te zetten, en om jullie beter naar volwassenheid te begeleiden. Helaas kan ik de tijd niet terugdraaien. Het enige wat ik nu nog kan doen is ervoor zorgen dat ik je in de toekomst wel kan steunen wanneer je daar behoefte aan hebt. En proberen gewoon de lieve, gezonde mama te zijn die je altijd al verdiend hebt.

In de toeloop naar het met mezelf in het reine komen, heb ik natuurlijk zoals je weet, veel lopen malen. [..] Want ik had nooit veel gedronken gedurende mijn zwangerschappen, maar wel wat. Een glaasje rode wijn of donker bier is ten slotte goed voor je bloed was mij gezegd.[..]

Ik vroeg hoe het nu met haar drankgebruik ging, en hoe dat vroeger was geweest. Toen ze zwanger was van Karin woonde ze in het buitenland, werkte veel en ging vijf keer per week uit. ‘In Nederland zou het misschien excessief zijn geweest, maar daar was dat niet zo. Het was de standaard; een levensstijl. Iedereen om mij heen dronk dagelijks,’ vertelt ze. Toen ze er na drie maanden achter kwam dat ze zwanger was kreeg ze in het ziekenhuis het advies om sterk te minderen met drank, maar niet om te stoppen. Hoe kwalijk ze dat advies ook vindt, ze legt er niet de schuld neer. ‘Je voelt je heel slecht en dat gevoel blijft. Het schuldgevoel. De schaamte. De naïviteit. De wetenschap dat je je kinderen levenslang hebt beschadigd.’

fragment brief MOEDER

Nooit heb ik het gevoel gekregen dat je me het echt kwalijk hebt genomen. Meer van dat het super spijtig is, dat wel, maar dat je het niet helemaal mijn schuld vond. Daar ben ik dankbaar voor. Ook al had ik het wel zelf helemaal allenig, absoluut gedaan.

Tussen ons is de moeilijkste periode veel later geweest. Toen ik depressief werd zonder het zelf te merken, en toen ik overging van wat drinken naar full-on alcoholisme.

Geplaatst op

Claudia & Judith

Claudia & Judith

Claudia is een lieve, slimme en vooral zorgzame dame van 37. De weinige energie die ze heeft, niet meer dan zes uur per dag, besteedt ze voor een heel groot deel aan ‘het redden van de wereld’.

Judith Velthuizen is schrijver en bewondert Claudia’s zorgzaamheid en verantwoordelijkheidsgevoel.

Samen maakten ze uitjes naar de markt, als echte vriendinnen. En namen ze het verantwoordelijkheidsgevoel van Claudia eens goed onder de loep.

EEN BEETJE STRENG EN MOEDERLIJK

Mijn moeder maakte ons niet wakker om naar school te gaan, wij moesten haar ’s ochtends uit bed zien te krijgen. Op een gegeven moment hebben mijn broer en ik dat opgegeven, het was een hopeloze zaak. Toen we zes en acht jaar oud waren, kookten we zelf ons eten. Mijn vader had geregeld dat we op de pof konden kopen bij de supermarkt en bij de slager om de hoek. Als hij geld in huis achterliet, dan ging mijn moeder ermee naar de kroeg. Soms gingen we met mijn vader mee op de vrachtwagen, omdat hij ons niet alleen met haar wilde achterlaten. Maar dat kon niet altijd natuurlijk, we moesten ook naar school. Ik weet nog goed dat mijn moeder een auto-ongeluk had veroorzaakt. Twee agenten kwamen haar thuis ophalen vanwege het rijden onder invloed. “Wie moet er nu voor jullie zorgen?” vroeg een van de agenten. Wij vonden dat een rare vraag. Wij zorgden altijd al voor onszelf.

Op een mooie zomeravond rijd ik naar Claudia. Ze staat voor haar huis op me te wachten. Snel kijk ik of ik heel erg per ongeluk toch niet een beetje te laat ben, dat vindt ze niet fijn. Maar ik ben keurig op tijd en ze zwaait vrolijk als ze me aan ziet komen. Het parkeerplekje voor haar huis is me net iets te krap, dus parkeer ik een stukje verderop. Als ik naar haar huis loop, zie ik dat ze nog steeds op me staat te wachten. “Kun je niet inparkeren?” vraagt ze.
“Euh nee, daar bak ik nou eens helemaal niets van”, zeg ik naar waarheid.
“Gewoon blijven oefenen,” zegt Claudia een beetje streng en moederlijk, “dan leer je het vanzelf. Ik had dit plekje speciaal voor je vrijgehouden.”
Als ik zeg dat ik het echt niet erg vind om een stukje te lopen, schudt ze vertwijfeld haar hoofd. Ik moet een beetje om haar lachen. Soms is het net mijn moeder.

Dat ik met een pittige tante te maken heb, werd me al snel duidelijk. Ik voelde het aan de stevige handdruk die ik kreeg toen ik haar ontmoette. Ik zag het in de pientere ogen die me vanachter een klein, rond brilletje aankeken.
“Even over die quiz waar we zo aan mee moeten doen”, zei ze in de eerste minuut dat ik haar sprak. “Ze kunnen hoog en laag springen, maar ik zet dat feestmutsje niet op.”
Omdat ik ook geen groot liefhebber van feestmutsjes en knellende elastieken ben, maakte ik dankbaar gebruik van haar assertiviteit. Zelf had ik zoiets niet snel durven zeggen. Claudia maakt het allang niet meer uit wat mensen van haar vinden, zolang ze zichzelf maar goed voelt bij de dingen die ze doet. Daar kan ik nog een puntje aan zuigen.

De rode lijn in Claudia’s leven is niet moeilijk te ontdekken. De weinige energie die ze heeft, niet meer dan zes uur per dag, besteedt ze voor een heel groot deel aan ‘het redden van de wereld’. Claudia zorgt vol overgave voor alles wat en iedereen die kwetsbaar is. Deelnemen aan dit project, bijvoorbeeld, doet ze niet voor zichzelf. Dondersgoed weet ze waar haar eigen grenzen liggen en met vallen en opstaan heeft ze geleerd om die grenzen als een leeuwin te bewaken. Zij redt zich wel. Maar er zijn ook FAS’ers die niet zo goed voor zichzelf kunnen opkomen, die niet zo goed kunnen verwoorden wat er in hun hoofd omgaat. Voor al die mensen doet ze mee. Om ze haar eigen ellenlange zoektocht langs weet-ik-hoeveel hulpverleners te besparen.

Al snel wordt me duidelijk dat haar zorgzaamheid beslist niet ophoudt bij mede-FAS’ers alleen. Ze geeft taalles aan vluchtelingen en werkt vrijwillig in de keuken van de instelling voor Korsakov-patiënten, waar ook haar moeder gedurende het laatste deel van haar leven verbleef. Ze denkt en beslist voor haar schat-van-een-man Paul, die zwakbegaafd is en af en toe een extra steuntje goed kan gebruiken. Het liefst zou ze ook haar aan de ziekte MS lijdende vader vaker helpen. Als hij dat toestond tenminste.

Niet alleen mensen hebben het goed bij Claudia. Het allermeest houdt ze van dieren. Haar huis is een liefdevolle opvangplek voor katten. Vijf exemplaren lopen er rond en bijna allemaal hebben ze wat. Ze heeft er tot mijn niet geringe verbazing zelfs één met het syndroom van Down. Claudia maakt het niet uit, want alle katten tellen mee. Een beetje streng en moederlijk spreekt ze de beestjes toe. Precies zoals ze dat bij mij doet eigenlijk. Wat mij betreft is de liefde die ze voor haar katten aan de dag legt al bewonderenswaardig genoeg. Maar Claudia weet in haar zorgzaamheid altijd een overtreffende trap te vinden.

In een donkerblauwe overall zie ik haar op een zaterdagochtend in de weer om zieke en verzwakte egels weer een beetje op te lappen bij de egelopvang. Zodat ze straks helemaal aangesterkt terug de vrije natuur in kunnen. Eten geven, wondjes verzorgen, hokken schoonmaken, flesjes geven; Claudia draait er haar hand niet voor om.
Ondertussen neemt ze ook nog een enorme pan soep mee voor de andere egelvrijwilligers, zodat die tussen de middag iets lekkers te eten hebben. Dat hebben ze na al dat harde werken wel verdiend.

Degene die denkt dat het zo wel genoeg is, moet ik teleurstellen: het kan altijd gekker. Claudia ontfermt zich ook nog over alle zielige eekhoorns die ons land rijk is. Samen met Paul haalt ze de gewonde diertjes overal in Nederland op, om ze naar de speciale eekhoornopvang te brengen. Opdat er geen enkele egel of eekhoorn verloren gaat. Ik ben diep onder de indruk.

Als ik me erover verbaas dat ze het kleine beetje energie dat ze heeft voornamelijk aan anderen besteedt, komt haar verklaring snel. “Wanneer ik voor anderen zorg, hoef ik zelf niet te bedenken wat ik nu weer eens zal gaan doen, want ik kan me ontzettend vervelen. Het geeft invulling aan mijn dag. Aan mijn leven eigenlijk.”
Stiekem denk ik daar achteraan dat die immense zorgzaamheid al heel jong moet zijn begonnen. Claudia moest haar moeders moeder zijn. Er is nooit voor haar gezorgd. Zorgen, dat deed zij. En zo werd het langzaam veel meer dan alleen iets wat ze deed. Het werd een belangrijk onderdeel van wie ze is.

“Ben je boos op je moeder, Claudia?” vraag ik haar. Ze antwoordt op de mij inmiddels zo vertrouwde manier, een beetje streng en moederlijk: “Nee, boos ben ik niet meer. Dat potje heb ik lang geleden dichtgedaan.”

Geplaatst op

Andreas & Suzanne

Andreas & Suzanne

Andreas Clarisse is een vrolijke enthousiasteling met heel veel interesses. Hij houdt van theater, zingen, lichttechniek, koken en paardrijden.

Susanne Roos is actrice en theatermaakster. Ze heeft een eigen gezelschap waarmee ze jeugdtheater maakt: Fien.

Samen lieten ze hun fantasie de vrije loop en schreven een mooi scenario voor het theater.

Geplaatst op

Paul & Marco

Paul & Marco

Marco Patern is een charmante man van 43. Hij is dol op voetbal en omdat hij zelf helaas niet meer kan spelen is hij nu assistent-coach en keeperstrainer.

Paul Verspeek is verslaggever bij RTV Rijnmond en óók dol op voetbal. Samen maakten ze een prachtige radiodocumentaire over FAS.

Geplaatst op

Marianne & Suzanne

Marianne & Suzanne

Suzanne van der Aar is een gezellige dame die je de oren van het hoofd kan kletsen. Ook houdt ze van schrijven. Ze had alleen een tijdje last van een writers block.

Marianne Lamers is journalist en tekstschrijver en heeft zelfden last van een writers block. Een perfecte match dus! Of toch niet?

Het contact verliep soms wat stroef, maar door volledig eerlijk tegen elkaar te zijn vonden ze elkaar weer. Wil je weten hoe? Lees dan snel hieronder door.

ALLEEN DOOR HELEMAAL EERLIJK TE ZIJN ONTSTAAT ECHT CONTACT

Brief van Marianne aan Suzanne:
Ik baalde na onze laatste afspraak. Het was niet bepaald een innig afscheid geweest. Niet dat ik dat verwacht had, maar toch had ik misschien gehoopt op een soort van mooi einde na het jaar waarin Suzanne en ik elkaar een klein beetje hadden leren kennen. Dat mooie einde was er niet. Wel was er ongemak, onverschilligheid zelfs. Ik merkte dat ik ook afhaakte en weg wilde bij het schimmige pannenkoekenrestaurant waar we zaten.

Pas toen ik bij het weglopen nog even achterom keek en ik haar zag zwaaien naar me, wist ik zeker dat er wél wat was geweest tussen ons. Misschien wisten we ons allebei wel geen houding te geven naar elkaar, hadden we last van onze eigen onzekerheden en (voor)oordelen.

Lees verder in het boek Waanzinnige Verhalen

Geplaatst op

Gerio & Ypke

Gerio & Ypke

Ypke Huisman is een jongen van 19 jaar die met vallen en opstaan door het leven gaat. Hij oogt als een kalme, beetje ‘coole’ postpuber. Onderhuids is zijn leven een gevecht met zijn omgeving en zichzelf. Belangrijkste is voor hem een goede manier te vinden zijn FAS te hanteren.

Gerco van Beek is opgeleid aan de Kunstacademie en is zelfstandig vormgever/illustrator. Gerco herkent ook wel de ‘sturm und drang’ bij Ypke. Voor een groot deel wordt dat veroorzaakt door zijn FAS, maar anderzijds is het ook een jonge vent die zijn draai moet vinden. Net als iedereen.

De twee maakten voor het boek Waanzinnige Verhalen een strip over Ypke’s leven. Bestel het boek hier.

DE WERELD VOLGENS YPKE

Geplaatst op

Carlijn & Bea

Carlijn & Bea

Bea van Krimpen woont in Beverwijk, heeft twee kinderen en is daarnaast dolgelukkig met haar hondje Tess.

Carlijn werkt als journalist bij NRC en schreef twee romans. Als Bea en Carlijn samenkomen is er altijd thee met koekjes, maar ook altijd regen. Maar dat mocht de pret niet drukken.

EINDELIJK DUIDELIJKHEID DANKZIJ DE INVAL-PSYCHOLOOG

Bij Het Strandhuis in Wijk aan Zee parkeert Bea van Krimpen haar fiets. Ze tilt haar hondje Tess uit de mand. Haar handen en polsen zitten in speciale braces, anders doen ze te veel pijn.

Het strand is eigenlijk de enige plek waar ze zich vrij voelt. “Teleurstelling of boosheid kan ik hier loslaten”, zegt ze. Toch fietst ze er slechts één keer per maand naartoe. Vanuit haar huis in Beverwijk doet ze er 35 minuten over. Ze is kapot als ze aankomt. Zo’n uitje vereist planning; op deze dag kan ze verder niets ondernemen.

Elke dag is een gevecht. Het begint al bij opstaan en aankleden. Een broek aantrekken doet pijn.

Lees verder in het boek Waanzinnige Verhalen

Geplaatst op

Andre & Miguel

Andre & Miguel

Miguel Buter houdt van fietsen en van drummen. Ga er dus maar vanuit dat er vaart en ritme in zijn verhaal zitten!

André Degen is een schrijver en dichter die één roman en één dichtbundel op zijn naam heeft staan, maar een veelvoud daarvan nog in zijn hoofd heeft zitten.

Voor Waanzinnige Verhalen hebben ze samen een verhaal geschreven over hun gedeelde passie: fietsen. En daarnaast krijgen we een openhartig inkijkje in de bijzondere band die ze samen hebben opgebouwd.

DE TOUR

In het begin van onze samenwerking was het contact tussen Miguel en mij min of meer eenrichtingverkeer. Als ik bij hem op bezoek kwam, vroeg ik hem hoe het ging, wat hij de afgelopen tijd gedaan had, enzovoort. Dat vertelde hij me dan, en vervolgens gingen we over tot de orde van de dag. Dat wil zeggen: in zijn kamer bespraken we hoe het verder moest met zijn verhaal De Tour.

Later tijdens ons contact ging Miguel mij ook dingen vragen. En ik kreeg, toen ik iets gepost had op Facebook over een van onze ontmoetingen, de volgende reactie van Miguel:

Lees verder in het boek Waanzinnige Verhalen